De richtlijn sluit aan op het principe van eenmalige en korte ondersteunende interventies en op het model van ‘stages of change’. De minimale-interventiestrategie (MIS) kent in ons land als toegepaste methode een zekere traditie waar het gaat om het bieden van ‘stoppen met roken’-adviezen: diverse beschikbare programma’s zijn hierop gebaseerd. In de richtlijn wordt de MIS echter als een methode gezien en wordt een andere indeling gehanteerd dan in de traditie van de MIS: wat in ‘MIS-termen’ minimale interventie is, wordt in deze richtlijn tot meer dan minimaal gerekend en wordt in de categorie korte ondersteunende interventie of in sommige gevallen zelfs intensieve behandeling geplaatst.
Een belangrijk uitgangspunt in richtlijnen voor de medische praktijk is dat optimaal gebruik wordt gemaakt van beschikbare voorzieningen. In deze richtlijn is dat ook het geval waar het gaat om een consistente motiverende interventie bij rokers. Een bijzonder punt in deze richtlijn is echter het positioneren van gespecialiseerde voorzieningen. Deze, in het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten bekende, voorzieningen zijn in ons land op beperkte schaal voorhanden. Met het lanceren van deze richtlijn wordt bepleit dat zulke faciliteiten op grotere schaal beschikbaar komen. Ondanks het beperkte wetenschappelijk bewijs wordt hiervoor een argumentatie gegeven. Daarmee zal het realiseren van de inspanning om via individuele interventies het tabaksgebruik terug te dringen, aan slagkracht winnen.